My White House

من اینجام تا بنویسم، از خودم، افکارم ،گذشته ،اینده، خطاها وارزوهایم. من اینجام تا به تحریردراورم زیباترین مسیررابرای زندگیم. مینویسم برای پرواز، برای به اواز کشیدن تک تک حروف نگرانی. از من نخواهید به رقص دربیاورم عروسک زندگی را، که من تنها تصویرگر چشمانم.

My White House

من اینجام تا بنویسم، از خودم، افکارم ،گذشته ،اینده، خطاها وارزوهایم. من اینجام تا به تحریردراورم زیباترین مسیررابرای زندگیم. مینویسم برای پرواز، برای به اواز کشیدن تک تک حروف نگرانی. از من نخواهید به رقص دربیاورم عروسک زندگی را، که من تنها تصویرگر چشمانم.

تاثیر هوش مصنوعی

تو فاصله دوتا مصاحبه منابع انسانی فرصتی پیش اومد تا بنویسم. الان رو دور امیدم چون هنوز از اون سه مصاحبه قبلی ریجکتی نگرفتم، تمیدونم میرسم دور اخر برای مصاحبه های چندمرحله ای یا نه، و مهمتر ایا اون مصاحبه ها به افر ختم میشه یا نه. میدونم نباید زیاد به امیدم بال و پر بدم چون سقوطش شدیدترمیشه.

 تعدادی از شما مثل من تو پروسه کاریابی هستید، چقدر از هوش مصنوعی کمک میگیرید. 
به نوبه من از وجود هوش مصنوعی خیلی خوشحالم. تو این پروسه کاریابی خیلی بهم کمک کرده و مهمتر کلی هم درحال یادگیریم. برای من داره جای یوتیوب را میگیره چون هر مطلبی را بخوام بهم اموزش میده. منبعی که من استفاده میکنم کلا‌د هست. قبلا رزومه و کاور لتر هم میدادم باتوجه به شغل تنظیم میکرد و خودم کار اپلای میکردم الان از میوز برای اینکار استفاده میکنم و خودش کار پیدا میکنه رزومه و کاور لتر درست میکنه و اپلای میکنه البته تو هرمرحله حتما خودم نظارت مستقیم دارم. 
چون یکبار همین اقای کلاد باعث یک ابروریزی بزرگ برای من شد. رکروییتر گفت رزومه ام خوبه گفتم بذار اپیدت کنم و دادم کلاد و بدون خوندن فرستادم، فیلد اون‌ کار داروهای سرطانی بود که من تا حالا  کار نکردم . دونفر مدیر سطح بالای شرکت مرک. توی مصاحبه بودن با اشتیاق مصاحبه را شروع کردن و گفتن گفته بودی تو فلان جا رو داروهای سرطانی کارکردی بعد من اینطوری کجا؟ کی؟ دوباره گفتن تو دانشگاه هم پژوهش سرطانی کار کرده بودی!! و باز من نه!!! یعنی یک ابروریزی شد که نگم براتون. خلاصه اقای کلاد برداشته بود گفته بود تموم فیلدهای من شباهت داره به فیلد سرطان و برای همین من فیت ام. ابروریزی تموم بود. برای همین بدون استثنا دیگه همه چی را قبل سابمیت میخونم، 
حدود یک ماهی هم هست مصاحبه هام را ضبط میکنم و میدونم جناب کلاد بررسی کنه و داره کمکم میکنه نقطه ضعفهام را بشناسم و مصاحبه بهتری داشته باشم تازه با خودش هم میتونید تمرین کنید. یعنی خیلی رو‌پیشرفت یادگیریم و نحوه مصاحبه ام تاثیر مثبت داشته.
دوستان به خصوص شما که خارج از کشورید و دنبال کارید از هوش مصنوعی کلاد برای  یادگیری و میوز برای ساده تر کردن کارهاتون غافل نشید، عین یک دستیار تمام وقت کار میکنه.
خوب من برم دنبال پسرک بیارمش خونه و سریع اماده مصاحبه بعدی بشم.
راستی جدیدا چند تا پروژه هم از یک شرکت تحت نظر انویدیا درمورد اموزش هوش مصنوعی برای فیلد کلینیکال فارماکولوژی هم گرفتم و دارم کار میکنم، به نوعی دارم رقیب خودم را قوی میکنم :)) گهی پشت به زین و گهی زین به پشت:)

مزیت شهر بزرگ به شهر کوچیک تو امریکا

سلام به همه دوستهای خوبم،

بذارید صادقانه بگم، واقعا خوشحالم که این وبلاگ را دارم چون باعث شده با شما اشنا بشم فقط تنها حسرتم اینه که مجازی هستید. اخ نمیدونید چقدر دلم میخواست تو فضای واقعی بودید.
پس بریم برای نوشتن پست جدید.
الان کنار پنجره نشستم و قهوه صبحم را میخورم. پسرک داره کارتون میبینه و منتظرم تا نیم ساعت دیگه که همسر را بیدار کنم و بعد بشینم سر درس خوندن برای مصاحبه فردا و پس فردا.
نیم نگاهم به بیرونه. فضای سبزی که پراز برگهای خشک پاییزی شده. احتمالا همین امروز و فردا یک سری کارگر میان برای جمع کردن برگها و تمیز کردن محوطه. 
منظره درختهای پاییزی زرد و نارنجی همیشه حس خوبی بهم میداده بخصوص که الان یک جنگل هم پشت خونه داریم. اوه دیروز صبح دوتا آهو هم قدم زنان از جلو خونه رد شدن.
بله این منظره خونه تو شهری غیر از نیویورکه.
فرض کنید نیویورک شبیه تهرانه، البته ورژن خیلی تمیز و امریکاییش، شهرهای کوچیک هم مثل شهرهای شمال ایران،
هزینه ها تو نیویورک حداقل سه برابره شهرهای کوچیکه،
موقعی که نیویورک بودیم و البته مشکلات مالی داشتیم، خیلیها میگفتن چرا شهر دیگه برای زندگی نمیرید و بالاخره مجبور شدیم بریم شهر دیگه، یک شهر کوچیک تمیز. ماههای اول  سخت بود که به این شهر عادت کنیم، و من مرتب فکر میکردم چرا انقدر برام سخته، نکنه فقط عادته، یا بخاطر اینکه تمام دوستانمون نیویورکن. مسلما این عوامل بی تاثیر نیودن اما نکات دیگه ای هم وجود داشت. بذار اول کمی از شهرها‌ بگم. درکل امریکا چند تا شهر بزرگ داره که کم و بیش همه اسمش را میدونیم. نیویورک، لس انجلس، سنفرانسیکو، سندیگو، سیاتل، واشنگتن دی سی، شیکاگو، میامی، بوستون، شهرهای تگزاس( دالاس و استبن) و شاید یکی دوتا دیگه. یعنی تو این امریکا که مساحتش ۷ برابر ایرانه همین چند تا دونه شهر هست که بزرگه و حس شهر میده. این وسط بقیه شهرها هستن که کوچکترن و حس ووایب شهر نمیدن، و شهرهای اطراف این شهرها، چیزی مثل روستا اما با تمام امکانات امریکایی. 
غیر از نیویورک، معمولا ادمها ترجیح میدن مرکز شهرهای بزرگ زندگی نکنن، برن اطراف شهر و دورتر زندگی کنن. همون اصطلاح سابرب که شنیدیم، خونه ویلایی بجای زندگی تو اپارتمان داشته باشن و هرموقع هم هوس کنن با کمتر از یکساعت رانندگی وسط شهر باشن و رستوران و کافه و تقریحات شهری، و باز هم میگم بغیر از نیویورک که کاملا استثناست این بهترین سبک زندگی تو امریکاهست. هم خونه بزرگ هم امکانات شهری. 
 و اما شهرهای کوچیک تر، مثلا شهری مثل شهر ما تو ایالت پنسیلوانیا، تمیز، طبیعت قشنگ، مدارس خوب، جمعیت غالب سفید، خونه های بزرگ اما حدود یکساعت و نیم فاصله با شهری مثل بالتیمور‌ یا واشنگتن دی سی که این فاصله برای رفت و اومد هفتگی نسبتا زیاده، برای همین تفریحات ادمهای اینجا میشه رفت و اومد با فامیل و دوستها. دوستهایی که گاها از بچگی میشناسن، چون پایه زندگی تو این شهرها خانواده هست، اکثرا بیشتر از یک بچه دارن. این بچه ها بزرگ میشن اکثرا تو همون شهر میمونن و روابط ایندشون میشه فامیل و دوستها. ولی برای فرد مهاجری مثل ما، با تموم مزیت ارامش و مدرسه خوب ، شهر مناسبی نیست چون تنهاییم. خانواده نداربم. چند تا دوست غیر ایرانی داریم، اما رابطه با دوست غیر ایرانی بخاطر تفاوت فرهنگی عمق پیدا نمیکنه و تفریحاتی زیادی وجود نداره که جایگزین این کمبودها بشه. 
حقیقتا من تو نیویورک تو این همه سال هیچوقت احساس غربت نکرده بودم چون جمعیت غالب مهاجره، وایب شهر عین تهرانه، پا را که از خونه میذاری بیرون هزار جا برای رفتن و دیدن داره و هیچوقت حوصله ات سر نمیره. 
الان بیشتر از هرموقعی مطمئنم که زندگی تو شهر کوچیک با تمام ارامشش ،شهر من و همسر نمیشه، من برای حس زندگی، حس رضایت احتیاج به زندگی تو شهر بزرگ دارم حتی اگه استرس زندگیش بیشتر باشه، و برای کپسرک که تک بچه هست و فامیلی نداره، شهر بزرگ مناسب تره. جاییکه یاد میگیره، بتونه مستقل و بدون احتیاج به فامیل هم زندگی کنه، بتونه بلندپرواز زندگی کنه و سبکهای مختلف زندگی را بشناسه و مبنای زندگیش خانواده و فامیل نباشه. 
خوب نوشتن این پست بکساعت طول کشید و اواخرش با حضور وشیطنت پسرک بدون تمرکز کافی نوشته شد. 
برم که پسرک را بسپرم به دست همسر و برم برای درس خوندن. فردا و پس فردا سه تا مصاحبه مهم دارم. 

حسی به اسم حسرت

احساس میکنم بیشتر عمر من با حس حسرت گذشته. نه اینکه این حس همیشگی باشه اما زمانهای زیادی طولانی مدت وجود داشته ، یک جورهایی انگار با روحم گره خورده. 

باهاش نمیجنگم چون روی دیگه ای از سکه بنام خواستن هست. خواستن و تلاش کردن. درواقع میخوام و تلاش میکنم ووقتی نمیشه میشه حس حسرت. 
چند ماه پیش یکی از مسیجهایی که گرفتم این بود ده ساله مهاجرت کردی و دنبال کاری و هنوز بهش نرسیدی!  البته من دوازده ساله که مهاجرت کردم که هفت سالش به گرفتن دو مدرک فوق لیسانس و دکترا گذشت، گرین کارتم را هم در ازای همون تحقیقات تو دوره دکترا گرفتم، دوسال و نیم هم دوتا فلوشیپ یا پست دکترا گذروندم که یکیش تو fda بود، یک سال هم استاد دانشگاه بودم، حدود نیم سال هم بعنوان مشاور یک شرکت کار کردم. پس عملا فقط یکسال کار نداشتم نه ده سال. 
دومین چیزی که در جواب اون فرد یا حتی ذهن نقاد خودم بگم اینه که من از مهاجرتم خیلی راضیم. همین الان سطح زندگیم در حد متوسط تو امریکا هست، خوب میخورم، خوب میپوشم، خوب خرج میکنم. سالی یکی دوبار مسافرت داخلی یا خارجی میرم. پس اگه من ناراضیم، اگه قلبم سنگینه و حرف از غم و ناامیدی و افسردگی میزنم، بخاطر توقعم از خودمه. بخاطر انتظاری هست که از خودم و سطح زندگیم در برابر تلاشم دارم. 
دیگه اینکه بارها به خودم میگم اگه من تونستم بعد از بارها بسته شدن در مهاجرت، بعد ۷ سال اون در طلسم شده را باز کنم و امروز تو امریکا زندگی کنم، بالاخره یک روزی هم افر کار مناسب خودم را میگیرم. 
در مورد شکستم تو کاریابی. حس میکنم. یک راهی داره، یک چیزی پشت این کار یابی هست که از چشم من دور مونده و یک جایی اشتباه دارم میکنم. اما بالاخره پیداش میکنم. 
میخواستم از یک چیز دیگه بنویسم که به این موضوع ختم شد. میخواستم از لذتهای زندگی تو همین شهر کوچیک و البته تفاوتش با نیویورک بگم. 
اما باشه تو پست های بعدی 

روند کار پیدا کردن یک مادر

سلام به همگی

و ممنونم بابت پیامها، خیلی دلگرم کننده هست که بعد از کلی غیبت برمیگردی و میبینی دوستان همچنان هستن :)
دوتا مطلب تو نظرم دارم که درمودش بنویسم یکی سبک زندگی تو شهر کوچیک تو امریکا و دومی اپدیتی از کار و بار. 
فکر کنم بهتره اول اپدیت از زندگیم بدم
خوب تو یک جمله بگم من همچنان درگیر پیدا کردن کارم. اما درواقع بهتره بگم تو مسیر پیدا کردن کارم. این سفر با ناامیدی زیادی همراه بوده اما درسهای زیادی هم گرفتم و پیشرفت کردم. 
اول باید واقعیت و حقیقت تلخ را میپذیرفتم، اینکه سالهایی که بعنوان پست داک و فکالتی تو دانشگاه موندم عبث بود. اینکه نه تنها دانشی بهم اضافه نکرد بلکه دوسال مفید از وقت و انرژیم و مهمتر بهترین فرصت وارد شدن به صنعت بعد از کرونا که همه هم کلاسیهام وارد کارشدن را هم از من گرفت.
بعد از اون رفتم fda و تغییر فیلد دادم. تصمیم درستی بود اما عملا بخاطر جدید بودن مطلب، احتیاج سنگین به کدنویسی و سوپروایزر اماتور چیزی یاد نگرفتم، تنها زمانی که شروع کردم به یادگیری دوسه ماهی بود که پروژه داشتم و به اصطلاح پریدم تو استخر و مجبور شدم پروژه را تک و تنها انجام بدم. اما ایا واقعا این دانش برای ورود به صنعت کافی هست؟ بله میتونه کمک کنه اما همچنان مطالب زیادی هست که من باید یاد بگیرم. مطالب زیادی هست که با این حافظه ماهی وارم، از زمان دانشگاه فراموش کردم و باید بخونم. پس به شدت تو مصاحبه ها ضعیف عمل میکنم. درواقع به خاطر تجربه کار با fda مصاحبه میگیرم اما هنوز نتونستم به افر برسونم. 
این روند خیلی انرژی بر هست. مثلا الان حدود یک ماهی هست باز شروع به اپلای کردم. این یعنی از  وقت ازادی که برای خودم دارم بزنم بشینم دنبال کار بگردم، رزومه را تغییر بدم و نامه cover letter. بزنم، خوشبختانه AI کمک زیادی میکنه بعد از حدود دو هفته ممکنه یکی دوتا مصاحبه اولیه بگیری، بعد از اون معمولا میرم برای راند دوم مصاحبه با hiring manager اینجا معمولا از هر سه چهار تا مصاحبه که میکنم یکیش میره برای راند اخر، راند اخر مجموعه ای از مصاحبه ها با اعضای تیم ( پنل) و پرزنتیشن هست که ساعتها وقت میگیره. غیر از اون تصور کنید برای هرکدوم باید بشینی کلی راجع به کمپانی و پوزیشن اطلاعات جمع کنی، تا میتونی اطلاعاتت را اپدیت کنی. برای هرکدوم از این مصاحبه ها کلی وقت بگذاری. تصور کنید یک دونه امتحان شفاهی دارید که نتیجه اش خیلی براتون مهمه، چقدر برای اماده سازیش انرژی میذارید و خوب خودتون را بذارید تو این موقعیت ببینید چقدر انرژی و وقت میگیره. 
مثلا من این هفته دوشنبه یک مصاحبه راند دوم با یک کمپانی داشتم که بخاطر کمبود دانشم رد شدم ( کاملا عادلانه)  بعد دیروز و امروز کلی مصاحبه راند سوم برای یک کمپانی دیگه داشتم. حالا تصور کنید دو روزه پسرک را ساعتهای بیشتری پای اسکرین میذارم تا درس بخونم. نمیرسم خونه را تمیز کنم. کلی ظرف کثیف مونده و خونه نامرتبه. اشپزی با راستینه و چون شیفت شب کار میکنه، تو روز نمیتونه خواب مرتب داشته باشه چون بیدارش میکنم از پسرک مراقبت کنه من مصاحبه بدم و حتی زمان اینکه یک قهوه تو ارامش بخورم را ندارم، استرس ناخوداگاه تو وضعیت خوابم تاثیر میذاره و بیخوابی میافته به جونم، و تموم مدت مغزم درحال پایش اطلاعات یا مصاحبه میگذره و یکبار هم مثل امروز بعد از کلی وقت گذاشتن و امادگی مصاحبه کنسل میشه. 
امید و اضطرابی که تو این مدت تحمل میکنی، و ناامیدی شدید که بعد از هرریجکتی عین یک اوار رو سرت میریزه. استرس یادگیری و اموختن مسائل جدید. و یک زندگی بهم ریخته و نامرتب که محورش  میشه اماده سازی  من برای مصاحبه. پسرک و راستین هم این وسط اذیت میشن. این روند با بچه کوچیک انقدر پرفشاره که معمولا بعد از سه ماه اپلای یک دوره استراحت به خودم میدم تا کمی عادی زندگی کنیم چون ادامه اش برای طولانی مدت غیر ممکنه و بعد دوباره از نو. حتما اگه بچه کوچیک نداشتم این مسیر کوتاه تر میشد، همونطور که اگه فیلد دانشگاهیم چیز دیگه ای بود این همه سختی نداشتم. حتمااگه کار و ریسرچم مطلب به درد بخور صنعت بود هیچ دردسری نداشتم و سریع استخدام میشدم،  حتما اگه حافظه درست و حسابی داشتم انقدر اذیت نمیشدم، اگه انقدر بدشانس نبودم و بعضی مصاحبه ها که مثبت پیش رفته بود قبل افر بسته نمیشد و خیلی فاکتورهای دیگه. 
اما واقعیت زندگیم همینه و هیچ چاره ای ندارم و باید ادامه بدم

سلامی دوباره

سلام به همه شما دوستان،

مدتهاست دارم فکر میکنم باید بنویسم یا ننویسم، کدوم حس بهتری بهم میده، کدوم برای حالم بهتره و حقیقتش فکر میکردم با ننوشتن بار کمتری رو شونه هامه، اما این سوال هرچند روز برمیگشت توی ذهنم و تکرار میشد، پس موقت برمیگردم. 
بعد از جنگ، میهن بلاگ قطع شد و تا ماهها بعد برنگشت. اوایل هرروز چک میکردم و منتظر برگشتن بودم اما بعد برعکس شد، میخواستم دور باشم.
از جنگ ماههای زیادی گذشته، همه ما بعد دی و جنگ تغییر کردیم، و شاید خیلی از ماها دیگه مثل قبل نشدیم. من مدتها غمگین بودم وخشمگین، هرروز ساعتها اخبار و تحلیلها گوش میکردم تا جاییکه همه برگشتن سر زندگی عادی اما من نمیتونستم . بالاخره بعد از ماهها خشم و غم، یک سفر طولانی رفتم ونکوور کانادا،  تا کنار مادرم که از ایران اومده بودن باشم، سالها بود که مدت طولانی در کنار پدر و مادرم نبودم. حضور خانواده بخصوص مادر انگار مرهمی بود رو خستگیهام، انگار من را به خودم برگردوند. دوماه درکنارشون بودم، نهایت زمانی که میشد بمونم، اما بهم قدرت داد، آرامش داد، حس بهتر داد. تونستم با خودم و زندگیم و شرایطم صلح برقرار کنم. خوش بحال شما که پدر و مادرتون کنارتونن و با ارزوی سلامتی برای همه اشون….
الان میدونم چی میخوام، پسرک بزرگ تر شده و بچه داری هم برای من راحت تر. ماههاست سمت اپلای کار بصورت جدی نرفتم، فاصله گرفتم چون لازم داشتم. اما وقتشه دوباره برگردم. 
و برمیگردم. 

فعلا پست جدیدی از روال زندگی نداریم

دوستان، 

هم وطنهای عزیزم. چهلم کشته شدگان نزدیکه. اما دل ما همچنان مالامال از غم و خشم عظیم هست. فعلا به احترام خانواده های عزادار و شما دوستان پستی از روال و زندگی معمولی ندارم. 

شما بگید. من سنگ صبور

سلام به همه شما دوستان،

چه شمایی که داخل ایرانید چه اونها که خارج از ایرانید. اخرین پستی که گذاشتم تازه تظاهرات شروع شده بود و هیچ کدوم فکر نمیکردیم تو این فاصله کوتاه چنین تجربه وحشتناکی را داشته باشیم. روزهای پرغم، خشم، عصبانیت، نگرانی، و پر استرس.
مخصوصا شما دوستان داخل ایران.
 ما ایرانیهای خارج کشور هم که فقط اخبار میخوندیم و دنبال راهی بودیم با ایران تماس بگیریم و با دیدن فیلمهایی که میرسید یک ایران دیگه می دیدیم. دروغ نگم من حتی جرات نمیکردم خیلی از فیلمها را باز کنم. صحنه ها ورای تحمل من بود. بگذریم امروز که متوجه شدم وبلاگ را میشه باز کرد و کامنتهاتون را دیدم انگار بعد مدتهای مدید دوستهای قدیمیم را دیدم. چقدر دلتنگتون بودم و منتظر که وبلاگ باز بشه. 
خوب توی این پست قرار نیست من از خودم بگم. این پست برای شماست. خصوصا شما دوستان داخل ایران. از خودتون بگید؟ خوبید؟ احتمالا جوابتون نه باشه. میدونم عصبانی هستید خشمگین، نگرانید و منتظر. 
اینبار من گوش میدم و سنگ صبور شمام

سال ۲۰۲۶

سال نو هم شد و ما وارد سال ۲۰۲۶ شدیم

امروز که مینویسم ایران شلوغه، یادمه باردار بودم ۶-۷ ماهه و انقلاب مهسا بود و من فقط اینستا فعالیت میکردم و اینجا پستی در این مورد نذاشتم و یکی از شما فالورهای قدیمی منرا زیر سوال برد.
خواستم به اون دوست اگه هنوز من را میخونه بگم الان هم همینطوره.
خوب بریم سراغ زندگی. راستش اصلا حوصله نوشتن نداشتم اما گفتم شما دوستهای خوب وفادار شاید منتظرید.
دو هفته تعطیلات کریسمس به خوبی تموم شد. تقریبا خوش گذشت. امسال خیلی کریسمسی تر بود. شاید چون بخاطر پسرک فعالیتهای این مدلی بیشتر کردیم.
همین یکشنبه یعنی اخرین روز تعطیلات بعد یک مهمونی داشتیم از نیویورک برمیگشتیم که دیدم منیجر مرک بهم نامه زده و بعد از تعریف ریجکت کرده. خوب حالم خیلی گرفته هست. اکتبر و نوامبر سفت و سخت نشستم پای اپلای، با ریفرال. سه تا به مصاحبه رسید. یکی اش که با بدشانسی تموم شد و دوتای دیگه ریجکت شدم. الان خیلی برام سخته دوباره شروع کنم. مخصوصا اینکه مهره های ریفرال محدوده و اگه یکی دو دور دیگه از این ریفرال ها استفاده کنم ، دیگه عملا تمومه. از دوشنبه هرکاری میکنم شروع به اپلای کنم نمیتونم، خودم را با دیدن سریال دارم خفه میکنم. خیلی امیدم کم شده. واقعیت اینه دوباره ناامیدم. یعنی حتی اگه شروع کنم که حتما شروع میکنم دیگه امید ندارم کار پیدا کنم، حتی شیطونه میگه برم دنبال امتحانهای داروسازی. اماغلطه چون ۱-۲ سال زمان میبره و من راحسابی از مدرکی که الان دارم دور میکنه و وقفه میندازه.
دلم برای زندگی تو نیویورک تنگ شده، امیدوار بودم سه ماهه برگردیم بعد شش ماهه الان وارد نهمین ماه شدیم و من به این فکر میکنم که هرگز میشه من کار پیدا کنم؟
همین. شب بخیر

اخر سال میلادی

سلام،

خوبید؟ خوب فکر میکنید چرا من سر و کله ام اینجا پیدا شده. درست حدس زدید اومدم غر بزنم.
اما خوب انصاف نیست بذار اول این را بگم که چندوقته دارم از زندگی اینجا لذت میبرم و فکر میکردم واقعا اگه تکلیفم مشخص بود، یعنی میدونستم قراره مثلا سه ماه یا شش ماه دیگه سرکار باشم خیلی هم از این دوران لذت میبردم. بهرحال، درسته بچه داری میکنم اما یک جور استراحت هم حساب میشه. فقط همین بلاتکلیفی، همین نگرانی از آینده، همین که وقتی میرم تو لینکدین پیامهای ارتقا شغلی هم کلاسیها و حتی دانشجوهای دوره های بعد از من را میبینید اذیتم میکنه، میترسونتم، نگرانم میکنه. این فاصله بین شغلی هم که داره هی بزرگ میشه. 
بذار از یک بدشانسی جدید دیگه هم بگم، فایزر یک فرصت شغلی خوب مناسب من گذاشته بود، اتفاقا شوهر ایکا که همکلاسی سابق خودم هم حساب میشه تو فایزر جایگاه خوبی داره و ازش ریفرال خواستم، سرش شلوغ بود و دیشب درست موقعی که پسرک را میخوابوند ریفرال اش اومد. گفتم امروز که یکشنبه باشه اپلای میکنم و امروز که رفتم دیدم بستن. بعله، اینهم شانس مزخرف من هست دیگه حتی از شانسم تعجب هم نمیکنم فقط خیلی دلم میسوزه.
خوب این هفته قراره بریم نیویورک برای یلدا، یک روز هم با یکی از دوستان پارک ابی سرپوشیده گرفتیم و بقیه اش را هم نیویورکیم. هفته بعد هم دوستهامون دارن میان پیشمون و هفته بعدش باز نیویورک خونه دوستمون دعوت داریم. حسابی سرمون شلوغه. اگه این فایزر حالگیری نشده بود احتمالا با حس خوب هفته را شروع میکردم.
از مرک هم هنوز خبری نیست اما خبر منفی هم نیست. هایرینگ منیجر کفت که تا امروز خبر میده که نداد. این جور چیزها پیش میاد. مهم اینه نامه ریجکت نگرفتم.
راستی شرکت ابوی بود نامه ریجکتی گرفته بودم دوباره نامه دعوت به مصاحبه با هایرینگ منیجر گرفتم، مصاحبه را دادم اما فعلا از اون هم خبری نیست. 
دیگه این دو هفته هم مثل دو هفته اخر سال خودمون حسابی تق و لقه. 
منم دوباره شروع به خوردن کردم منتظرم مهمون بازیها تموم بشه برم تو رژیم. اخ چقدر دلم میخواد ورزش را شروع کنم. 

دسامبر ۲۰۲۵

معمولا توی ناامیدترین حالت دست به قلم میشم اما الان تو روز روشن وسط استراحت مینویسم.

اول که خیلی از دوستان محبت کردن و برای پست قبلی کامنت گذاشتن، مرسی. دوم تعدادی درخواست رمز کردن، خدمت دوستان بگم که اصلا پست تحفه ای نبود، سراسر غر بود و چون غر بود نمیخوام زیاد بمونه. همین پست میتونه اینه ای از پست قبلی باشه. 
سوم میون اون کامنتها، یک کامنت بود که میگفت چقدر از زندگی گله میکنی و منفی میبینی و زندگی همه بالا پایین داره. جواب ایشون را دادم که امیدوارم دیده باشن اما گفتم ممکنه همین موضوع برای شما هم سوال باشه یک توضیح هم اینجا بدم. 
اول از همه اینجا وبلاگه، رسم این وبلاگ هم اینه که فقط رو افکار درهم و برهم بنده و نگرانیها متمرکز میشه، این وسط ممکنه با روند زندگی من هم همراه بشید. اصلا یک معرفی اون بالای وبلاگ هست که میگه قراره اینجا چی بخونید. بذارید بک طور دیگه بگم من وقتی ز افکار منفی و نگرانیهام مینویسم کمی از بارشون رو شونه هام کم میشه. مثل ژورنال نویسی که الان خیلی مد شده. برای همینه که این وبلاگ ۱۲ ساله هست و قراره تا من هستم هم بمونه. پس اگه دوستانی هستن که اینجا دنبال انرژی مثبت و زندگی زیبا میگردن به اینستا سر بزنن. خود من کلی پستهای گوگولی مگولی و چقدر همه چی زیباست اونجا دارم.
خوب بریم یک جور دیگه هم جواب اون کامنت را بدیم. اگه من اینجا غرغر میکنم و بخشهای منفی را میگم به این معنی نیست که بخش خوب وجود نداره. بخش کاملا سیاه زندگی من زمان فوت برادرم و سالهای قبل مهاجرت بود و تابستون دوسال و نیم پیش. یعنی شانس همون تابستونی که پسرک بدنیا اومده بود، اونهم نه بخاطر پسرک، بلکه بخاطر شرایط بد کاری من و راستین. اصلا شما فهمیدید که چقدر اون تابستون برای من سخت بود؟! دیگه بعد از اون زندگی سفید و خاکستری بوده، گاهی سفیدی بیشتر گاهی خاکستری بیشتر. 
این تابستون من شغل نداشتم اما راستین داشت، از شهر محبوبمون هم زدیم بیرون و اومدیم یک شهر کوچیک. بدون دوست و آشنا.من نگران کار هستم اما اصلا قابل مقایسه با دوسال و نیم پیش نیست. چون اینبار نگران اجاره خونه و خرج زندگی نیستم. اتفاقا یک جورهایی هم خوبه، چندماهه (۲-۸ ماهه) تو خونه ام و فشار و استرس کار ندارم، پسرک که مهد نمیره خیلی خیلی خوشحاله و زندگی آرومی داریم. حالا چرا پس نگران کارم؟! چون بایدد برگردم سر کار. ما با یک حقوق هیچ پس اندازی نمیتونیم داشته باشیم. اینجا برای بازنشستگی و حتی خرج کالج بچه ها باید پس انداز کرد. یک مسافرت درست نمیتونیم بریم. و مهمتر هیچ کدوم روحیه زندگی تو شهر کوچیک را نداریم. پس باید کار پیدا کنم ولی بدشانسی به شدت بازار کار خرابه و گپ کاری من هم داره بیشتر و بیشنر میشه. 
دیگه غیر از بدشانسی همگانی خرابی بازار کار، بدشانسی های متفرقه هم پیش میاد. اول کار شرکت جانسون جانسون که تقریبا داشت قطعی میشد که یکهو خود پوزیشن بسته شد، بعد شرکت استرازنیکا بعد از مصاحبه اولیه اشتباهی بهم نامه ریجکتی زد و خود منابع انسانی بهم مسیج زد که ما اشتباهی بهت ایمیل زدیم، اما بعد نتونست من را تو لیست انتخابی ها برگردونه. 
دوتا مصاحبه دیگه هم داشتم یکی مرک یکی ابوی. که ابوی با اسکیل من جور درنیومد اما برای مرک منتظرم.
این ماه، ماه اخر سال هست و همه جا تق و لقه و مردم پی مسافرت و کریسمس بازی. من هم دوباره تو اپلای شغل شل شدم و یکی دوهفته هست ول کردم اما از حالا استرس شروع سال و بی شغلی را گرفتم. 
چون درخواست رمز برای پست قبل زیاده، یک هفته دیگه پست را باز میذارم اما بعد کامل میبندم.
روز و روزگارتون خوش