سلام به همه دوستهای خوبم،
بذارید صادقانه بگم، واقعا خوشحالم که این وبلاگ را دارم چون باعث شده با شما اشنا بشم فقط تنها حسرتم اینه که مجازی هستید. اخ نمیدونید چقدر دلم میخواست تو فضای واقعی بودید.
پس بریم برای نوشتن پست جدید.
الان کنار پنجره نشستم و قهوه صبحم را میخورم. پسرک داره کارتون میبینه و منتظرم تا نیم ساعت دیگه که همسر را بیدار کنم و بعد بشینم سر درس خوندن برای مصاحبه فردا و پس فردا.
نیم نگاهم به بیرونه. فضای سبزی که پراز برگهای خشک پاییزی شده. احتمالا همین امروز و فردا یک سری کارگر میان برای جمع کردن برگها و تمیز کردن محوطه.
منظره درختهای پاییزی زرد و نارنجی همیشه حس خوبی بهم میداده بخصوص که الان یک جنگل هم پشت خونه داریم. اوه دیروز صبح دوتا آهو هم قدم زنان از جلو خونه رد شدن.
بله این منظره خونه تو شهری غیر از نیویورکه.
فرض کنید نیویورک شبیه تهرانه، البته ورژن خیلی تمیز و امریکاییش، شهرهای کوچیک هم مثل شهرهای شمال ایران،
هزینه ها تو نیویورک حداقل سه برابره شهرهای کوچیکه،
موقعی که نیویورک بودیم و البته مشکلات مالی داشتیم، خیلیها میگفتن چرا شهر دیگه برای زندگی نمیرید و بالاخره مجبور شدیم بریم شهر دیگه، یک شهر کوچیک تمیز. ماههای اول سخت بود که به این شهر عادت کنیم، و من مرتب فکر میکردم چرا انقدر برام سخته، نکنه فقط عادته، یا بخاطر اینکه تمام دوستانمون نیویورکن. مسلما این عوامل بی تاثیر نیودن اما نکات دیگه ای هم وجود داشت. بذار اول کمی از شهرها بگم. درکل امریکا چند تا شهر بزرگ داره که کم و بیش همه اسمش را میدونیم. نیویورک، لس انجلس، سنفرانسیکو، سندیگو، سیاتل، واشنگتن دی سی، شیکاگو، میامی، بوستون، شهرهای تگزاس( دالاس و استبن) و شاید یکی دوتا دیگه. یعنی تو این امریکا که مساحتش ۷ برابر ایرانه همین چند تا دونه شهر هست که بزرگه و حس شهر میده. این وسط بقیه شهرها هستن که کوچکترن و حس ووایب شهر نمیدن، و شهرهای اطراف این شهرها، چیزی مثل روستا اما با تمام امکانات امریکایی.
غیر از نیویورک، معمولا ادمها ترجیح میدن مرکز شهرهای بزرگ زندگی نکنن، برن اطراف شهر و دورتر زندگی کنن. همون اصطلاح سابرب که شنیدیم، خونه ویلایی بجای زندگی تو اپارتمان داشته باشن و هرموقع هم هوس کنن با کمتر از یکساعت رانندگی وسط شهر باشن و رستوران و کافه و تقریحات شهری، و باز هم میگم بغیر از نیویورک که کاملا استثناست این بهترین سبک زندگی تو امریکاهست. هم خونه بزرگ هم امکانات شهری.
و اما شهرهای کوچیک تر، مثلا شهری مثل شهر ما تو ایالت پنسیلوانیا، تمیز، طبیعت قشنگ، مدارس خوب، جمعیت غالب سفید، خونه های بزرگ اما حدود یکساعت و نیم فاصله با شهری مثل بالتیمور یا واشنگتن دی سی که این فاصله برای رفت و اومد هفتگی نسبتا زیاده، برای همین تفریحات ادمهای اینجا میشه رفت و اومد با فامیل و دوستها. دوستهایی که گاها از بچگی میشناسن، چون پایه زندگی تو این شهرها خانواده هست، اکثرا بیشتر از یک بچه دارن. این بچه ها بزرگ میشن اکثرا تو همون شهر میمونن و روابط ایندشون میشه فامیل و دوستها. ولی برای فرد مهاجری مثل ما، با تموم مزیت ارامش و مدرسه خوب ، شهر مناسبی نیست چون تنهاییم. خانواده نداربم. چند تا دوست غیر ایرانی داریم، اما رابطه با دوست غیر ایرانی بخاطر تفاوت فرهنگی عمق پیدا نمیکنه و تفریحاتی زیادی وجود نداره که جایگزین این کمبودها بشه.
حقیقتا من تو نیویورک تو این همه سال هیچوقت احساس غربت نکرده بودم چون جمعیت غالب مهاجره، وایب شهر عین تهرانه، پا را که از خونه میذاری بیرون هزار جا برای رفتن و دیدن داره و هیچوقت حوصله ات سر نمیره.
الان بیشتر از هرموقعی مطمئنم که زندگی تو شهر کوچیک با تمام ارامشش ،شهر من و همسر نمیشه، من برای حس زندگی، حس رضایت احتیاج به زندگی تو شهر بزرگ دارم حتی اگه استرس زندگیش بیشتر باشه، و برای کپسرک که تک بچه هست و فامیلی نداره، شهر بزرگ مناسب تره. جاییکه یاد میگیره، بتونه مستقل و بدون احتیاج به فامیل هم زندگی کنه، بتونه بلندپرواز زندگی کنه و سبکهای مختلف زندگی را بشناسه و مبنای زندگیش خانواده و فامیل نباشه.
خوب نوشتن این پست بکساعت طول کشید و اواخرش با حضور وشیطنت پسرک بدون تمرکز کافی نوشته شد.
برم که پسرک را بسپرم به دست همسر و برم برای درس خوندن. فردا و پس فردا سه تا مصاحبه مهم دارم.