My White House

من اینجام تا بنویسم، از خودم، افکارم ،گذشته ،اینده، خطاها وارزوهایم. من اینجام تا به تحریردراورم زیباترین مسیررابرای زندگیم. مینویسم برای پرواز، برای به اواز کشیدن تک تک حروف نگرانی. از من نخواهید به رقص دربیاورم عروسک زندگی را، که من تنها تصویرگر چشمانم.

My White House

من اینجام تا بنویسم، از خودم، افکارم ،گذشته ،اینده، خطاها وارزوهایم. من اینجام تا به تحریردراورم زیباترین مسیررابرای زندگیم. مینویسم برای پرواز، برای به اواز کشیدن تک تک حروف نگرانی. از من نخواهید به رقص دربیاورم عروسک زندگی را، که من تنها تصویرگر چشمانم.

تاثیر هوش مصنوعی

تو فاصله دوتا مصاحبه منابع انسانی فرصتی پیش اومد تا بنویسم. الان رو دور امیدم چون هنوز از اون سه مصاحبه قبلی ریجکتی نگرفتم، تمیدونم میرسم دور اخر برای مصاحبه های چندمرحله ای یا نه، و مهمتر ایا اون مصاحبه ها به افر ختم میشه یا نه. میدونم نباید زیاد به امیدم بال و پر بدم چون سقوطش شدیدترمیشه.

 تعدادی از شما مثل من تو پروسه کاریابی هستید، چقدر از هوش مصنوعی کمک میگیرید. 
به نوبه من از وجود هوش مصنوعی خیلی خوشحالم. تو این پروسه کاریابی خیلی بهم کمک کرده و مهمتر کلی هم درحال یادگیریم. برای من داره جای یوتیوب را میگیره چون هر مطلبی را بخوام بهم اموزش میده. منبعی که من استفاده میکنم کلا‌د هست. قبلا رزومه و کاور لتر هم میدادم باتوجه به شغل تنظیم میکرد و خودم کار اپلای میکردم الان از میوز برای اینکار استفاده میکنم و خودش کار پیدا میکنه رزومه و کاور لتر درست میکنه و اپلای میکنه البته تو هرمرحله حتما خودم نظارت مستقیم دارم. 
چون یکبار همین اقای کلاد باعث یک ابروریزی بزرگ برای من شد. رکروییتر گفت رزومه ام خوبه گفتم بذار اپیدت کنم و دادم کلاد و بدون خوندن فرستادم، فیلد اون‌ کار داروهای سرطانی بود که من تا حالا  کار نکردم . دونفر مدیر سطح بالای شرکت مرک. توی مصاحبه بودن با اشتیاق مصاحبه را شروع کردن و گفتن گفته بودی تو فلان جا رو داروهای سرطانی کارکردی بعد من اینطوری کجا؟ کی؟ دوباره گفتن تو دانشگاه هم پژوهش سرطانی کار کرده بودی!! و باز من نه!!! یعنی یک ابروریزی شد که نگم براتون. خلاصه اقای کلاد برداشته بود گفته بود تموم فیلدهای من شباهت داره به فیلد سرطان و برای همین من فیت ام. ابروریزی تموم بود. برای همین بدون استثنا دیگه همه چی را قبل سابمیت میخونم، 
حدود یک ماهی هم هست مصاحبه هام را ضبط میکنم و میدونم جناب کلاد بررسی کنه و داره کمکم میکنه نقطه ضعفهام را بشناسم و مصاحبه بهتری داشته باشم تازه با خودش هم میتونید تمرین کنید. یعنی خیلی رو‌پیشرفت یادگیریم و نحوه مصاحبه ام تاثیر مثبت داشته.
دوستان به خصوص شما که خارج از کشورید و دنبال کارید از هوش مصنوعی کلاد برای  یادگیری و میوز برای ساده تر کردن کارهاتون غافل نشید، عین یک دستیار تمام وقت کار میکنه.
خوب من برم دنبال پسرک بیارمش خونه و سریع اماده مصاحبه بعدی بشم.
راستی جدیدا چند تا پروژه هم از یک شرکت تحت نظر انویدیا درمورد اموزش هوش مصنوعی برای فیلد کلینیکال فارماکولوژی هم گرفتم و دارم کار میکنم، به نوعی دارم رقیب خودم را قوی میکنم :)) گهی پشت به زین و گهی زین به پشت:)

مزیت شهر بزرگ به شهر کوچیک تو امریکا

سلام به همه دوستهای خوبم،

بذارید صادقانه بگم، واقعا خوشحالم که این وبلاگ را دارم چون باعث شده با شما اشنا بشم فقط تنها حسرتم اینه که مجازی هستید. اخ نمیدونید چقدر دلم میخواست تو فضای واقعی بودید.
پس بریم برای نوشتن پست جدید.
الان کنار پنجره نشستم و قهوه صبحم را میخورم. پسرک داره کارتون میبینه و منتظرم تا نیم ساعت دیگه که همسر را بیدار کنم و بعد بشینم سر درس خوندن برای مصاحبه فردا و پس فردا.
نیم نگاهم به بیرونه. فضای سبزی که پراز برگهای خشک پاییزی شده. احتمالا همین امروز و فردا یک سری کارگر میان برای جمع کردن برگها و تمیز کردن محوطه. 
منظره درختهای پاییزی زرد و نارنجی همیشه حس خوبی بهم میداده بخصوص که الان یک جنگل هم پشت خونه داریم. اوه دیروز صبح دوتا آهو هم قدم زنان از جلو خونه رد شدن.
بله این منظره خونه تو شهری غیر از نیویورکه.
فرض کنید نیویورک شبیه تهرانه، البته ورژن خیلی تمیز و امریکاییش، شهرهای کوچیک هم مثل شهرهای شمال ایران،
هزینه ها تو نیویورک حداقل سه برابره شهرهای کوچیکه،
موقعی که نیویورک بودیم و البته مشکلات مالی داشتیم، خیلیها میگفتن چرا شهر دیگه برای زندگی نمیرید و بالاخره مجبور شدیم بریم شهر دیگه، یک شهر کوچیک تمیز. ماههای اول  سخت بود که به این شهر عادت کنیم، و من مرتب فکر میکردم چرا انقدر برام سخته، نکنه فقط عادته، یا بخاطر اینکه تمام دوستانمون نیویورکن. مسلما این عوامل بی تاثیر نیودن اما نکات دیگه ای هم وجود داشت. بذار اول کمی از شهرها‌ بگم. درکل امریکا چند تا شهر بزرگ داره که کم و بیش همه اسمش را میدونیم. نیویورک، لس انجلس، سنفرانسیکو، سندیگو، سیاتل، واشنگتن دی سی، شیکاگو، میامی، بوستون، شهرهای تگزاس( دالاس و استبن) و شاید یکی دوتا دیگه. یعنی تو این امریکا که مساحتش ۷ برابر ایرانه همین چند تا دونه شهر هست که بزرگه و حس شهر میده. این وسط بقیه شهرها هستن که کوچکترن و حس ووایب شهر نمیدن، و شهرهای اطراف این شهرها، چیزی مثل روستا اما با تمام امکانات امریکایی. 
غیر از نیویورک، معمولا ادمها ترجیح میدن مرکز شهرهای بزرگ زندگی نکنن، برن اطراف شهر و دورتر زندگی کنن. همون اصطلاح سابرب که شنیدیم، خونه ویلایی بجای زندگی تو اپارتمان داشته باشن و هرموقع هم هوس کنن با کمتر از یکساعت رانندگی وسط شهر باشن و رستوران و کافه و تقریحات شهری، و باز هم میگم بغیر از نیویورک که کاملا استثناست این بهترین سبک زندگی تو امریکاهست. هم خونه بزرگ هم امکانات شهری. 
 و اما شهرهای کوچیک تر، مثلا شهری مثل شهر ما تو ایالت پنسیلوانیا، تمیز، طبیعت قشنگ، مدارس خوب، جمعیت غالب سفید، خونه های بزرگ اما حدود یکساعت و نیم فاصله با شهری مثل بالتیمور‌ یا واشنگتن دی سی که این فاصله برای رفت و اومد هفتگی نسبتا زیاده، برای همین تفریحات ادمهای اینجا میشه رفت و اومد با فامیل و دوستها. دوستهایی که گاها از بچگی میشناسن، چون پایه زندگی تو این شهرها خانواده هست، اکثرا بیشتر از یک بچه دارن. این بچه ها بزرگ میشن اکثرا تو همون شهر میمونن و روابط ایندشون میشه فامیل و دوستها. ولی برای فرد مهاجری مثل ما، با تموم مزیت ارامش و مدرسه خوب ، شهر مناسبی نیست چون تنهاییم. خانواده نداربم. چند تا دوست غیر ایرانی داریم، اما رابطه با دوست غیر ایرانی بخاطر تفاوت فرهنگی عمق پیدا نمیکنه و تفریحاتی زیادی وجود نداره که جایگزین این کمبودها بشه. 
حقیقتا من تو نیویورک تو این همه سال هیچوقت احساس غربت نکرده بودم چون جمعیت غالب مهاجره، وایب شهر عین تهرانه، پا را که از خونه میذاری بیرون هزار جا برای رفتن و دیدن داره و هیچوقت حوصله ات سر نمیره. 
الان بیشتر از هرموقعی مطمئنم که زندگی تو شهر کوچیک با تمام ارامشش ،شهر من و همسر نمیشه، من برای حس زندگی، حس رضایت احتیاج به زندگی تو شهر بزرگ دارم حتی اگه استرس زندگیش بیشتر باشه، و برای کپسرک که تک بچه هست و فامیلی نداره، شهر بزرگ مناسب تره. جاییکه یاد میگیره، بتونه مستقل و بدون احتیاج به فامیل هم زندگی کنه، بتونه بلندپرواز زندگی کنه و سبکهای مختلف زندگی را بشناسه و مبنای زندگیش خانواده و فامیل نباشه. 
خوب نوشتن این پست بکساعت طول کشید و اواخرش با حضور وشیطنت پسرک بدون تمرکز کافی نوشته شد. 
برم که پسرک را بسپرم به دست همسر و برم برای درس خوندن. فردا و پس فردا سه تا مصاحبه مهم دارم.