سلام به همه شما دوستان،
چه شمایی که داخل ایرانید چه اونها که خارج از ایرانید. اخرین پستی که گذاشتم تازه تظاهرات شروع شده بود و هیچ کدوم فکر نمیکردیم تو این فاصله کوتاه چنین تجربه وحشتناکی را داشته باشیم. روزهای پرغم، خشم، عصبانیت، نگرانی، و پر استرس.
مخصوصا شما دوستان داخل ایران.
ما ایرانیهای خارج کشور هم که فقط اخبار میخوندیم و دنبال راهی بودیم با ایران تماس بگیریم و با دیدن فیلمهایی که میرسید یک ایران دیگه می دیدیم. دروغ نگم من حتی جرات نمیکردم خیلی از فیلمها را باز کنم. صحنه ها ورای تحمل من بود. بگذریم امروز که متوجه شدم وبلاگ را میشه باز کرد و کامنتهاتون را دیدم انگار بعد مدتهای مدید دوستهای قدیمیم را دیدم. چقدر دلتنگتون بودم و منتظر که وبلاگ باز بشه.
خوب توی این پست قرار نیست من از خودم بگم. این پست برای شماست. خصوصا شما دوستان داخل ایران. از خودتون بگید؟ خوبید؟ احتمالا جوابتون نه باشه. میدونم عصبانی هستید خشمگین، نگرانید و منتظر.
اینبار من گوش میدم و سنگ صبور شمام